زنـــدگـی بـا خنـده کامــل می شود              شـادی ها از خنده حاصل می شود
هر غمـی با خـنده باطــل می شود               هر خُلی با خنــده عاقــل می شود

خنــده زیبــا و قشنــگ و دلرباست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

خـــنـده کـــــــن بر آنکه جیبش خالی است          یـــا برآنــکه کــار او مـــاس مالی است
کاپشنش ارزان و جنسش عالی است          لاغــــر و ریشش شبیــه شالی است

خنده می کن، خنده کردن کار ماست
خنده بر هــــر درد بی درمــان دواست

خنده کــردن بــهتر از گرییدن است                    گریه کــردن بــدتر از خندیدن است
چون که دیدن بهتر از نادیدن است                    یـــــا نفهمیدن به از فهمیدن است

خنده می کن خنده کردن بی بهاست
خنده بر هر درد بی درمــــــان دواست

خنده کن با ما و بی ما خنده کن                         بــا گلی خانوم و سیما خنده کن
بــا علی آقـــــا و نیـــما خنده کن                         توی گرمــا توی سرمــا خنده کن

خنده می کن خنده اکسیر شفاست
خنده بر هر درد بی درمــــان دواست

خنـده کـــن در جـسمت ار بیماری است          یـــا که کـــارت روز و شـب بیکاری است
کار چشمت شب به شب بیداری است          یــا کــه دختـر خــالـه ات سیگاری است

خنده می کن خنده بر این ها رواست
خنده بر هر درد بی درمـــــان دواست

خنده بر آنــان و بر اینــان نما                                     خنده بر خُردان و بر پیران نما
خنده بر وضعیت ایـــــران نما                                      گریـــه بر اندوه مسکیـنان نما

خنده کن گر روزی ات باد ِ هواست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

خنده خنده، بی نهــایت خنده کن                          اندکی هــم با درایــــت خنده کن
لحظه ای بر گریه هایت خنده کن                          از تـــه دل بــا رضـایـــت خنده کن

خنده میگن بهترین ِ نغمه هــاست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

خنده کن بر هر که بی ایمان شده                        همنـشــیـن و یــار بی دینـان شده
یـــار آنــــان، دشـمــن ایـنـان شده                        کار و بارش سکه، از سیمان شده

خنده می کن خنده کردن با صفاست
خنده بر هر درد بی درمــــان دواست

ول کـــــن ایــــنهـا را و بـر آنــهـــا بخند               یـــک دو مثــقــال هــم بر آمریــکا بخند
انـــــدکـی بــر انــگلیــســی هــا بخند               یک کمی بر Russian و بر China بخند*

خنده می کن خنده بر غم ها بلاست
خنده بر هر درد بی درمـــــان دواست

خنده ای کن تو به حــــال زار ما                        خـنده ای بر قــــلـــب بی آزار ما
خند ه ای بر حـــــال این بازار ما                         خنده ای بر گریــــه ی زار زار ما

خنده می کن خنده از لطف خداست
خنده بر هر درد بی درمــــان دواست

خنده ای را هم به حـال خود بکن                    خنده ای هم بهر وضـــــع مد بکن
خنده را در هر زمــان گر شد بکن                     مثل مرغــــــان اندکی قد قد بکن

خنده می کن، گریه کردن نارواست
خنده بر هر درد بی درمــان دواست

خنده کن بر عالــــمان بی عمل                         خنده کن بر جنگ صفین و جمل
خنده کن در بــــرج جوزا و حمل                         خنده کن بر دانــه و زخم و دمل

خنده مـــال خوشـــگلا و بدگلاست
خنده بر هر در بی درمـــان دواست

خنده کـــن بـــر شــــاعـــران پر ادا                   خنده بر آن ریـــش و موی و آن ردا
شعر بی معنا و این سان سرصدا!                   خنده بر یک یک نـــما، هر یک جدا

خنده کردن از نخــندیدن سواست!
خنده بر هر درد بی درمان دواست

خنده ات نـــاجــــور و نـامیزان بُوَد                       چون گهـی افتان و گه خیزان بود
چشمت از این خنده نم ریزان بود                      چیـــز ت از آن بیـــنــی آویزان بود

خنده در جمع است و تنهایی خطاست
خنده بر هر درد بی درمـــــــان دواست

خنده ی ما و شــما یکسان شده                     خنده کـــــردن یکمی آسان شده
مش رجب راننده ی نیسان شده                      قافـــیه اینجا گمانم "سان" شده

خنده جایش توی هر صحن و سراست
خنده بر هر درد بی درمـــــــان دواست

خنده می کن خنده هـای ناز و خوب              خنده می کن از ســـــحرگه تا غروب
خنده ای بر شـرق و بر غرب و جنوب              خنده کن بر پشـــــمک و بر آب جوب

خنده مــــــال بانــــوا و بیــــنواست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

مرتضی خـــــان ِ خدادادی تویی                         بـــــاعث خندیدن و شادی تویی
بلبل خوشخـــــــوان آزادی تویی                         از طــــرفــــداران دامــادی تویی

خنده کــــار آدمــــای باصـــــفاست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

بس کنم چون قـــــافیه تنگ آمده                       زیر شــــصت پای من سنگ آمده
هر چی سنگه مال هر لنگ آمده                       خنده ســـمت گریه بر جنگ آمده

شعرکم تقدیم ِ هر کی با خداست
خنده بر هر درد بی درمان دواست

*یک کمی بر راشن و چاینا بخند 

در ضمن، از هرگونه(!) تبادل لینک استقبال می کنیم.

زمـــــونـه آی زمـــــونه وای زمـــــونـه
عزیـــــــزم دلـــــبرم ابـــــرو کــــمونـه
میـــون دلـــــبرا خـوشــــــگل تریــنـه
ولـی از مو می خواد ماشین و خونـه

***

ز عشــقت دلـبرم، زار و فــکارم
بـه دام غـمزه ات کـردی شکارم
بیـا بـا هـم بریم همخونه باشیم
فراموش کن که مو پـــولی ندارم

اگـــرایــن را نــدارم، وعــده دارم
بـه ایـن شیــوه ســوار روزگــارم
سـر خـرمن ته رو مو وعده میدم
پـول نفـــت و سـر سُـفرَت بیـارم

***

باباش گیره. چرا اصلاً نمرده؟
چـرا بـویی ز عشـق مو نبرده
خدایـا وعده دادم صد هزارون
ولـی بابای او گولـم نخــورده

چـو گــفت دنبال کار گردی  زیاده؛
تمــام شـهر و گــشتم مـو پیــاده
ندیـدم کـار و بـاری توی این شهر
چه قدر بابای خنگش بی سواده!

زمونه! های ها های های های زمونه!
ز بــی پـــولـــی بهـــــار مــو خــــزونه
میـــگن اجنــــاس مـــــا ارزون و مفته
فقــــــط ایـن قیمتــاش هـمقد خـــونه

***

تو ای عاشق! کسی دردت نذونه
نگــــــاه پــُر ز حــــرفت را نـــخونه
بــــذار عشقو دم کـــوزه، بخور آب
الهــــی ســفره ات بی نون نمونه!

اگر چه عاشق این حرف و نفهمه
دلــیــلش ایـنه که خیــلی نفهمه
ببیــن حتــی قـوافــی نـون ندیرن
لباس عشقو دریار، شو برهمه(!)

اگر چه عاشقی خـوب و قشنگه
ولـــی بهـــر دل مسـت و مـلنگه
همو که پولـــــش از پــارو سواره
همو که ماشینش خیلی خفنگه

آخــه بــابــای او زبــر و زرنــگــه
شبیـه گـرگ و مثـل یوزپلنــگــه
تـــو رو آورده پــائین، رفتــه بـالا،
آخـــــه دنیــــا مثـل الا کلنــگــه

اگر حــرف مو رو عقلـت پسنده
بکــن نیشت رو وا از بهــر خنده
حواسم کو؟ تو که عقلی نداری
همــه حـرفام بـرات مثـل چرنده

***

پــرنــده! آی خــزنــده! آی چــرنــده!
همه مـــردم شـــدن گـــرک درنــده
زمـــــونه گشـــته چون مار گــزنــده
پــــولم از جیـــب مو گشته پــرنــده

لالای، لای لای، لالای، لای لای، لالای، لای
دلا!   وای  وای،   دلا!   وای  وای،   دلا!  وای
نـــــه پـــــولی و نــــه کـــــاری و نــــه دلـــــبر
می خوام گریه کنم های های، ها های های

الا   آخ   آخ،   الا   واخ   واخ،   الا   آخ
مـــو بی خونه، یکـــی داره دوتـــا کاخ
از ایـن وضع قاراشمیش و هچل هفت
درآمــد از ســـرِ بی مـــــویِ مــو شاخ

***

هــــوا ســـرده و گرمـــایی ندارم
تـوان همـــچی سـرمـــایی ندارم
چــراغ ِ نفتی مـو گشته بی نفت
از ایــن درده کــه مو نایــی ندارم

الا درد مـو و درمــــونم از نفـــــت
الا وصل مو و هجـرونم از نفـــــت
اگـــر قصـــابم از تن واکره پوست
جـدا هرگز نگردد جونم از نفـــــت

بـود هر قطـــره اش گرمای این دل
نبودش کـــرده این پـــاها رو در گل
فقـــط نفت و فقط نفت و فقط نفت
همـــین خوبه بکـــن باقی رو تو ول

دل ای دل دل، دل ای دل دل، دل ای دل
چـــرا هـــرگز نمـــی گـــردی تـــو عــاقل
ولـــش کــن حـرف عشق و پول و نفت و
ولـــــش کـــــن! ول وِ ول ول ول وِ ول ول

ولــــی بــــی پولی مـو گشته چون غول
مـــــالیدن کــــــله ی مــــا را همــه گول
همــــــه حـــــرف و حـدیث و نقل و قصه
شــــده پـول و شــده پـول و شـــده پـول

الهـــــــی درد بــی پــولا ور افته
بـــــــدی از بین مسـئـولا ور افته
رقیبـــم بچـــه پولـدار و سوسوله
الهــــــــی نسل سوسولا ورافته

خلاصــــــه عاشـق و بی پـول و کارم
کــــــاری بــــا ایــن ور و اونــور ندارم
دیـــــگه دیـــوونه و مســــت و خرابم
چــــرا هیـــچکی نمی فهمه هوارم؟

دل مـــــو خســـته و زار و حزینه
شــــــده این زندگی ها پر حزینه
شایـــد دلاک بشوره رنج و درد و*
بیـــا با هم بریــــرم توی خزیــــنه

حمومی جان بشور این غصه هامو
بیــــا بشـــــنو تـــو ایـــن درد دلامو
کمــی تقصیر مو هم هست عزیزم
اگـــر قـــاضی کــنم مـــو این کلامو

*قربون گرمابه و عشق و حالش
قربون دلاكه و مشت و مالش
اوستا بيا، اخم و اداتو عشقه
كيسه و ليف و سنگ ‌پاتو عشقه
اوستاي دلاكي و مردكاري
يه چيز مي‌گم، مي‌خوام كه «نه» نياري
كيسه به دست و پاي عالم بكش
يه‌ريزه سفت و سخت و محكم بكش
كيسه بكش تموم سينه‌ها رو
ببر با كيسه، بغض‌و كينه‌ها رو
ابوالفضل زروویی نصرآباد
http://zaruee.blogfa.com/post-80.aspx

مدتی پیش دیدیم که بین حافظ و صائب و شهریار بر سر هدیه به "ترک شیرازی" دعوایی عجیب به پا شده. ما هم رفتیم که دعوا را فیصله بدهیم اما ...

به قول حضرت حافظ:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم سمرقند و بخارا را

و صائب گفته اینگونه:

هر آنکس چیز می بخشد، ز جان خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم سر و دست و تن و پا را

جواب شهریار این است:

دو آنکس چیز می بخشند بسان مرد می بخشند

نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم تمام روح و اجزا را

و من هم گفته ام این است:

سه آنکس چیز می بخشند همه بر ترک شیرازی

نمی دانند که سرْکاری گذاشته جمله آنها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندو اش بخشم کمی از آب دریا را

به او گویم برو زکی! رها کن این دل ما را

به خود گویم نظر مفکن دگر آن یار زیبا را

نصیحت کن دل خود را به پند حضرت حافظ  

«که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را»

سپس آن ترک شیرازی، جوابم داده اینگونه:

اگر دستان یک گربه رسد بر گوشت قربانی

بگیرد؛ ورنه او گوید: نمی خواهم من اینها را

خودت دانی و من دانم، دلت را گر به دست آرم

به خال هندو ام بخشی، هرآنچه داری ای یارا

سمرقند و بخارا را، سر و دست و تن و پا را

تمام روح و اجزا را، و ملک دین و دنیا را

جوابش دادم و گفتم:

به خال هندو ات بخشم، سماء و ارض و دریا را

درخت نخل و خرما را، سه چار تن سنگ خارا را

تمام پول بابا را، کلاه گرم دارا را

یه لنگه کفش سارا را ، و حتی صبح فردا را

دگر ای ترک شیرازی، مکن با ما تو این بازی

به دست آور دل ما را، به دست آور دل ما را

موبایل نامه!

پیامک می دهد یارم همیشه
پیامک خوندنه کارم همیشه
به هر مجلس به هر محفل به هر جا
بُود این کار و این بارم همیشه

موبایل مو ز ته بهتر ترک بی
موبایلت مثل گوشکوب و خرک بی
موبایل ته بی ریخت و بی کلاسه
موبایل  مو مثال شاپرک بی

الهی! این موبایل آنتن نمیده
که آنتن همچو آهوئی رمیده
الهی دل می خواد "همراه اول"
پشیمانه که "ایرانسل" خریده

موبایل مو همیشه در برم بی
مو خر گشتم و یا که او خرم بی
نمی دانم ولی هر صبح و هر شب
انیس و مونس و هم یاورم بی

دلم بیماره و یاری نداره
به جز زِر زِر زدن کاری نداره
به صبح و شب درون این موبایلم
به وِر مشغوله و عاری نداره

بود کارم پیامک دادن و بس
به مهری و نسیم و لادن و بس
پیامک می دهم لحظه به لحظه
ز این کار مو آنها شادن و بس

ز No Response to Page in مو حزینم
از این بی آنتنی ها مو غمینم
الهی یار مو در دسترسم نیست
همیشه غم نشسته در کمینم

ز دست یار دلدارم  غمینم
الهی که غمش را مو نَوینم
پیامک چون نداده یارم امروز
دگر با غصه و ماتم قرینم

انشاءالله ادامه دارد...

مو: من
ته: تو
بی: باشد
نوینم: نبینم

«بند تنباني»

ديک شعر بنده قل قل  مي کند
مخلصت را عين بلبل مي کند

از همان صبح ِ سحر وقت اذان
طبع شعر چاکرت گل مي کند(1)

شعر ما را گر بخواني اي عزيز
بين ما احداث يک پل مي کند

اين همه فکر و خيال و غصه ها
عاقبت اين بنده را خل مي کند(2)

حال من را گر بفهمد مادرم
اندکي از اين خبر هول مي کند

خسته ام از دست پَست روزگار
پيچ حال بنده را شل مي کند

چونکه در ساک بساط زندگي
روز و شب اجناس بنجول مي کند

از کجايش من بگويم اي رفيق،
زانکه مرغم فکر آغل مي کند؟(3)

يا بگويم من ز آقا زاده اي
کو عوض هر روزه اوتول مي کند(4)

بس که ارزان گشته مسکن(!) هر کسي
فکر منزل توي زابل مي کند(5)

گر ميسّر اين نشد؛ زان پس دگر
مرغ دلها فکر کابل مي کند

يا بگويم من ز وضع بند پ(6)
کاقلان(7) را مست و مونگل مي کند

گر نگويم بهتر از گفتن بود
فاز اين حرفا مرا نول مي کند

شعر من گفتا به من کاين قافيه
بند تنبان مرا شل مي کند(8)

پي نوشت ها:
(1)اين بيت اشاره دارد به سحرخيزي شاعر.
(2)در اين مصرع ايشان ادعا مي کند که خل نيست.
(3)خودش هم مطمئن نيست که منظورش از اين مصرع چه بوده!
(4)اوتول (اتومبيل(ببخشيد؛ خودرو)) از نوع آخرين سيستم و با کارت سوخت اضافه. تشريح مصرع: که او هر روز اوتول خود را عوض مي کند. البته حتماً پول آن از جيب ملت نبوده!!!
(5)پس از انتشار اين شعر(!)، به علت هجوم اقشار آسيب پذير(آسيب ديده) مردم و اقشار آسيب ناپذير (آسيب زا) ملاکان(زمين خواران)، قيمت مسکن در اين شهر زيباي کويري نيز با تهران برابري کرد(جرايد(از نوع انتشار نيافته)).
(6)بند پ = پارتي = رابطه ≠ ضابطه = قانون.
(7)کاقلان = که + عاقلان.
(8)اين اولين شعريست که ايشان در آن رسماً و عمداً مرتکب "بند تنباني نويسي" شده اند.

ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم
امید زهر کس که بریدیم، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم، پریدیم ...

وحشی بافقی

بر پست و مقامی چو رسیدیم، رسیدیم

گر مردم  ِ خود هم بدریدیم، دریدیم

ما بار خود آنگونه که دانید ببندیم

از خاک وطن هم چو  پریدیم، پریدیم

یک زائر: از چهارراه کلانتر تا حرم 23 گدا جلوی من را گرفتند.روزنامه خراسان

آن چیز که با ما همه جا بود، گدا بود
در گوش چو فریاد و صدا بود، گدا بود
آن چیز که با ما بُوَد انگار چو سایه؛
آویز ز سر بود و ز پا بود، گدا بود

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید
داستان غم پنهانی من گوش کنید
قصه بی سر و سامانی من گوش کنید
گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید ...

وحشی بافقی

دوستان قصه ی بیماری من گوش کنید
ماجرای من و ناداری من گوش کنید
اندکی ناله و این زاری من گوش کنید
بهر همدردی و دلداری من گوش کنید

ماجرای دل بیمار نگفتن تا کی
قصه ی غصه ی دلدار نهفتن تا کی

رفته ام پیش طبیبی که مداوام کند
بهر جراحی و دردم چو که آرام کند
زیر ِ  میزی طلب او از من ِ ناکام کند
با کلامش دل من خون و، سحر شام کند

با چنین وضع که باید طلب وام کنیم
وام کم بهره نباشد؛ خیَل(1) خام کنیم

گر که بیمار نبودیم که او کار نداشت
«نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت»
دیگر او در ید خود شاخه ای از خار نداشت
این همه غمزه خر ِ خسته و ناچار نداشت

آبروی همه ْ یاران خودت را بردی
به می صاف طبیبان جهان، چون دُردی

ای کاش و ای کاش که پابند اصولی بودی
یا که در کیسه ی ما سکه و پولی بودی
ما نفهمیده بُدیم تو همچو غولی بودی
از ازل در طلب حالی و حولی بودی

عاقبت جای تو در گوشه ی زندان باشد
گر چه این عاقبت جمله ی رندان باشد

وای از آن روز که با ما تو به زندان باشی
در کنار من و در حلقه ی رندان باشی
نتوانی که میان ما تو خندان باشی
آخر این نیست که از جمله ی مردان باشی

اگر اینکار کنی عاقبتت غم باشد
پشت این دلخوشی ات غصه و ماتم باشد

(1)خیَل: خیالها

 دوش مرا حال خوشي دست داد
سينه ي ما را عطشي دست داد
مرحوم محمد رضا آقاسی

خلسه ی عرفانی

«دوش مرا حال خوشی دست داد»
یک مگس آمد و به من دست داد

خلسه ام این بار ولی خاص بود
کله ی آن خرمگسه طاس بود

گفت که ای شاعر شیطان صفت
یا که تو ای خودرو پیکان صفت

ظالم و بی رحم و خر و کینه توز
شُمپتِ کُرمیخ ِ پلشتینه پوز

جای تو در آتشه روز جزا
ریش تو زشته مثل ریش بُزا

شِکوه بسی کرد ز من این مگس
فحش بسی داد به من بالاخص

گفت اگر ظلم کنی بر کسی
خرمگسی، یا خری، یا هر کسی،

آتشِ آن زود تو را می پزد
نقطه ی حساس تو را می گزد

باد فنا خانه خرابت کند
آتش آن زود کبابت کند

پاسخ این کار ببینی درست
یا به جهان دگر و یا نخست

گفت اگر ظلم کنی با غرور
دانه بگیری تو ز لبهای مور

خیر ز بخت تو گریزان شود
عاقبتت سخت پریشان شود

***

گفتمش ای خرمگس چاق و کَل
این همه من را  ز چه کردی مچل

خرمگسا بیشتر از این زر مزن
ظلم نکردم نه به مرد و نه زن

***

حال ِ مگس، مست و غریبانه شد
اشک روان، از همه بیگانه شد

گفت منم عاشق دلسوخته
آتش عشقم به دل افروخته

داشته ام یار گلی روز پیش
زآتش این عشقه دلم ریش ریش

عاشق او بودم و او عاشقم
بوده غذای دل من "آش ِ غم"!

چشم قشنگش مثل آهو بود
بال سفیدش مثل کاهو بود

چشم خمار عسلی داشت او
بذر امیدی به دلم کاشت او

از سر شب تا به سحر در دلم
یاد خدا بوده و یاد گلم

دوش مگس کش بزدی بر سرش
له بشدی کلّه و بال و پرش

داشت نفس می زد و جان می سپرد
گوهر جان را به جهان می سپرد

رفتم و گفتم که عزیز دلم
عاشقتم، زار و مریضه دلم

گفت منم عاشقتم جانِ جان
منتظر تو بشوم آن جهان

این سخنان گفت و بخندید و رفت
داغ نبودش دل من را بتفت

ظلم نباید بکنی در جهان
عاقبتت سخت شود ای جوان

کار تو عاشق کشی و ظلم بود
غرقه ی آتش بشوی زود ِ زود

***

آتشی برپا بشد اطراف من
سوخت سر و دست و تن و ناف من

داد زدم: ای ملکا درگذر
گفت: مگس درگذرندی مگر

آن مگسه گفت نمی بخشمت
چون ز خودت آمده این بر سرت

از ته دل داد زدم: سوختم
آتش ظلم است که خود افروختم

...

نتیجه اخلااقی(1):

بر مگسی ظلم کنی این شود
پس چه دگر عاقبت کین شود؟!

عهد ببستم که دگر در جهان
نیک شوم با همه اطرافیان...

نتیجه اخلاقی (2):

قبل از کشتن هر گونه مگس در مورد داشتن و یا نداشتن نامزد از وی سؤال شود.(*)

پی نوشت:
(*)این مطلب می تواند در مورد سوسک و دیگر موجوداتی از این قبیل صادق باشد.

به نام خدا.
با عرض سلام جات فراوان.
عارضم خدمتتون که پس از مدتی تصمیم بر این گرفتیم که طنزیات(!) خود را در وبلاگی منتشر کرده و بدین وسیله موجبات تخریب چهره وبلاگ نویسی و طنز نویسی را موجب شویم. البت مشاهده نمودیم که رندان و بزرگان ِ بزرگی که حتی از ما هم بزرگتر بودند(!) قبلاً این عمل خوفناک (طنز نویسی از نوع وبلاگ) را انجام داده اند. بنابراین تصمیم گرفتیم که در ابتدای ارتکاب به این عمل، از تعدادی از این پیشکسوتان اجازه گرفته و خدمتشون عرض ارادت بنمائیم. از این رو ابتدا از حضرت بوالفضول الشعرا شروع کردیم که البته کلام ما در بیان فضولات(فضل ها)ی ایشان قاصر است:

تقدیم به بوالفضول الشعرا

سلام ای بوالفضول خوب و دانا

الا ای شاعر طناز و والا

منم داش مرتضی از شهر مشهد

بود مهرم به تو افزون تر از حد

خدادادی بود فامیل ِ نامم

به پیش تو بود قاصر کلامم

سلامت می کنم از شهر مولا

امام هشتمین، مولای والا

به مشهد آمدم من گر چه دنیا

گنابادی بُوَد اصلیّت ما

بُوَد از شهر ما، "ملا مظفر"

و "پروینِ گنابادی"، برادر!

و "بهلول گنابادی" دانا

و بسیاری بزرگان توانا

و اجدادم  که در شعر اوستایند

همه از "خیبری"، از روستایند

که دارد عالمی با فضل و دانش

که نامش ناشرالاسلام هستش(!)

ولی من گویم از یک مرد شاعر

ز شهر دیگر اما خوب و ماهر

بود او بوالفضول، آری شمایی

شمایی، بوالفضولِ ناز مایی

نثورت گوهر و شعرت طلا شد

و هجوت بهر نامردان بلا شد

کلامت طنز و شعرت نغز و عالی

به طنازی تو در حد کمالی

عجب وبلاگ تو زیبا و ناب است

تماماً شعر تو عین ثواب است

اگر چه شعر تو پر خنده باشد

ولی قلبت زغم آکنده باشد

به چشم تیزت ار خاری ببینی

به طنز تیزت آنها را بچینی

منم من عاشق ِ اشعار خوبت

الهی که نبینم من غروبت

نباشد حرف من حرف شعاری

نباشد قصد من بر پاچه خواری

تویی بلبل تویی سنبل تویی گل

ولی من در جوانی گشته ام خل

شدی رسوا گر ِ عشق دروغین

زدی مشتی به کاندیدای خودبین

شدی آسیب شناس بحث ورزش

"نود" را موشکافی کردی بی غش

شناساندی تماشاچی نما را

همان دیو و ددان ِ بی خدا را

نوشته ای تو هجوی هم بر آنها

که بردند آبروی شاعران را

همانها که نوشتندی ترانه

به جای شاعرانه، تاجرانه

بدون محتوا و ناشیانه

به لفظ زشت و پوچ و عامیانه

بیان کردی تو اسرار ارازل

همانها که دوپاشان رفته در گل

و بیش از این بود اشعار نابت

شدم دیوانه و مست و خرابت

بسی شعر قشنگ و خوب داری

تو طبعی خوشگل و مرغوب داری

تو پیشکسوت در این وب های طنزی

نهفته توی هر شعر تو رمزی

تو هم نقدی بکن اشعار ما را

تو هم حرفی بزن با ما، خدا را!

خداحافظ! به امّید سلامم

به پایان می رسد اکنون کلامم